zhp_historia

Organizacja Zlotu „Nieprzetartego Szlaku” na bazie Specjalnego Ośrodka Szkolno Wychowawczego w Stemplewie stała się już tradycją. W tym roku, a dokładnie w dniach 27 – 30 maja, drużyny harcerskie „NS” z terenu całej Polski spotkały się w Stemplewie już po raz 23. Ta wspaniała przygoda zaczęła się na poziomie chorągwianym.

Czytaj całość artykułu

 

zhp

HARCERSTWO W STEMPLEWIE

Na terenie placówki w Stemplewie działają drużyny „Nieprzetartego Szlaku”, które poprzez swoją działalność wspierają statutowe cele i zadania Ośrodka oraz skutecznie przyczyniają się do procesu rehabilitacji dzieci upośledzonych umysłowo. Tak jak wszędzie harcerska zabawa zaczęła się od jednej drużyny. Było to w 1982 roku. Obecnie przy Specjalnym Ośrodku Szkolno Wychowawczym Im.J. Tuwima  pracuje V Szczep Drużyn Harcerskich „Nieprzetartego Szlaku” składający się z trzech drużyn harcerskich i jednej zuchowej. Instruktorami harcerskimi są wychowawcy internatu i nauczyciele.

Metody i formy pracy harcerskiej opierają się na kilku podstawowych zasadach:

  1. dostosowanie programu pracy do wieku, możliwości i zainteresowań wychowanków;
  2. wychowanie poprzez działalność społeczną przyczyniającą się do wszechstronnego rozwoju osobowości harcerzy;
  3. powiązanie programu działań rehabilitacyjnych ze zdobywaniem sprawności, odznak i stopni harcerskich;
  4. nawiązywanie serdecznego kontaktu z ludźmi, kształtowanie pozytywnych emocji i uczuć,
  5. wykorzystanie specyficznej obrzędowości harcerskiej do wpajania zasad samorządności i samowychowania,
  6. tworzenie płaszczyzny integracji z najbliższym środowiskiem oraz wychowanie społeczeństwa do partnerskiego traktowania osób niepełnosprawnych.

Szczep posiada do swojej dyspozycji harcówkę i magazyn sprzętu sportowo – turystycznego.

Szczep wypracował stałe formy pracy, sposoby realizacji zadań. Są to min :

  1. Akcja „POWITANIE”, Harcerski Start
  2. Sprzątanie Świata
  3. Dzień pieczonego ziemniaka,
  4. Wieczór andrzejkowy,
  5. Mikołajki,
  6. Karnawałowy bal przebierańców,
  7. Turniej tenisa stołowego,
  8. Wiosenne prace społeczne pod hasłem „Walka z królem śmieci”
  9. Hufcowy Festiwal Piosenki Zuchowej i Harcerskiej,
  10. Biwaki, złazy, zimowiska i obozy,
  11. Zdobywanie stopni i sprawności
  12. Zloty drużyn harcerskich „Nieprzetartego Szlaku”

Do szczególnych osiągnięć Szczepu należy zaliczyć organizację Zlotów Drużyn Harcerskich „Nieprzetartego Szlaku” najpierw na poziomie chorągwianym, później między chorągwianym, a obecnie ogólnopolskim.

Od 1988r odbyły się w Stemplewie następujące Zloty Drużyn Harcerskich Nieprzetartego Szlaku

  • chorągwiane i międzychorągwiane (1988, 1989, 1991, 1992, 1993, 1994)
  • wielkopolski (1990)
  • ogólnopolskie ( 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008,2 009,………………..)

Na imprezach spotyka się młodzież drużyn harcerskich „Nieprzetartego Szlaku” oraz drużyn harcerskich działających w szkołach masowych.

Najważniejsze cele Zlotów to:

  1. Propagowanie harcerskiego spędzania czasu wolnego.
  2. Wyrabianie dzielności i odwagi, pomysłowości i aktywności.
  3. Integracja różnych środowisk, rozwijanie wrażliwości i życzliwości.
  4. Budzenie poczucia odpowiedzialności.
  5. Wyzwalanie potrzeby tworzenia i prezentowania swojej twórczości, wymiana doświadczeń.
  6. Kształtowanie postawy społecznej.
  7. Podnoszenie sprawności fizycznej i psychicznej.
  8. Pobudzanie do świadomej pracy nad sobą.
  9. Zaistnienie w grupie rówieśniczej.
  10. Rozwijanie zainteresowań.
  11. Doskonalenie vademecum harcerskiego.
  12. Kształtowanie uczuć, nawiązywanie kontaktów z ludźmi, zdobywanie wzajemnego zaufania.

Na program Zlotów składają się:

  1. gry sprawnościowe, zwiady terenowe,
  2. ogniska, dyskoteki i konkursy,
  3. festiwale piosenki harcerskiej,
  4. gry, zabawy i pląsy
  5. zajęcia z samarytanki, musztry, pionierki, rozgrywki sportowe, konkursy plastyczne  i inne

Zloty miały od samego początku  formę prezentacji, zdrowej rywalizacji oraz wspólnej, zgodnej zabawy, a nie konkursu o laury i miejsca. Najważniejszy jest element wychowawczy, zadowolenie, uśmiech i radość dziecka z przeżywanej harcerskiej przygody. Dziewczęta i chłopcy zgłębiają tajniki życia harcerskiego jednocześnie uczą się przezwyciężać własną ułomność, kształcą charakter, uczą się zaradności życiowej. Na Zlot zapraszani są co roku żołnierze z zaprzyjaźnionej Jednostki Wojskowej w Leźnicy Wielkiej (pokazy skoków spadochronowych, musztry paradnej, walki wręcz z karabinem itp.)Odbywają się pokazy strażackie Państwowej Straży Pożarnej w Turku, OSP Uniejów, OSP Stemplew i Świnice Warckie. Młodzież miała okazję lecieć balonem z Aeroklubu Konińskiego. Od kilku lat odwiedza harcerzy magik – Maciej Pol, Maciej Duda którzy wspaniale włączają dzieci do zabawy oraz aktorzy teatrów łódzkich  min ARLEKIN  ze wspaniałymi przedstawieniami. Wśród ważnych dla nas wydarzeń należy również wymienić udział w Alercie Naczelnika ZHP w dniach 23 – 27.04.1987 r. pod hasłem „Zdrowa przyroda – zdrowy człowiek” W lipcu 1988 r. uczestniczyliśmy w Międzynarodowej Stanicy Nieobozowej Akcji Letniej w Toruniu. Byliśmy tam razem z młodzieżą z Polski, Rosji i Niemiec. W ramach Harcerskiej Akcji Zimowej organizowaliśmy w latach 1990, 1991, 1992 zimowiska o nazwie „Integracja”. Były to kursy dla  młodej kadry. Uczestnicy zdobywali pod kierunkiem instruktorów patent zastępowego i przybocznego. Bardzo ważnym miejscem dla naszych dzieci jest Bronów. Znajduje się tam Izba Pamięci poświęcona poetce Marii Konopnickiej.Organizujemy tam dla harcerzy biwaki, złazy i rajdy. Odbywają się tam również coroczne Hufcowe Manewry Techniczno – Obronne w skład których wchodzą wieloboje: rowerowy, sanitarny i sprawnościowy. Bronów jest także metą Hufcowego Rajdu Szlakiem bohatera Marii Konopnickiej. W całoroczną pracę z drużynami instruktorzy starają się wplatać elementy obrzędowości, samarytanki, pionierki, terenoznawstwa, regulaminów mundurowych odznak i stopni, sprawności, a także musztry. Praca w drużynie harcerskiej pomaga w procesie rewalidacji dzieci upośledzonych umysłowo. Można ją powiązać z zadaniami procesu dydaktycznego i z procesem integracji w szerokim środowisku społecznym. Od roku 1992 organizujemy – wspólnie z Komendą Hufca ZHP w Uniejowie Hufcowe Festiwale Piosenki Zuchowej i Harcerskiej w SOSW w Stemplewie . Uczestniczymy także corocznie w Akcji Letniej wysyłając dzieci na obozy. Od kilku lat współpracujemy także z Komendą Chorągwi ZHP im. A. Kamińskiego w Łodzi. Taka szeroka i różnorodna działalność jest możliwa dzięki wsparciu przyjaciół i sponsorów.

 

W 1990 roku nasz Ośrodek w uznaniu zasług dla rozwoju Konińskiej Chorągwi ZHP otrzymał Złotą Odznakę. Podczas XI Ogólnopolskiego Zlotu DH „NS” w 1998 roku dyrektor Ośrodka mgr Andrzej Zielonka hm otrzymał Złoty Krzyż za Zasługi dla ZHP.

 

Również w tym samym roku z okazji 40 – lecia ZHP „NS” Andrzej Zielonka otrzymał z rąk przewodniczącej ZHP hm Marii Hrabowskiej i Naczelnika ZHP hm R. Pacławskiego list gratulacyjny. W lutym 1998 roku na wniosek Osrodka w Stemplewie nasz główny sponsor z Firmy „Eltrans” Pan Ryszard Andrysiak otrzymał„Laskę Skautową”- najwyższe odznaczenie harcerskie. Ponadto na wniosek V Szczepu DH „NS” w Stemplewie uhonorowano srebną odznaką chorągwianą „PRZYJACIEL RUCHU HARCERSKIEGO” następujące osoby współpracujące i wspierające naszą placówkę:

  1. Ks. Jerzy Krajewski – proboszcz Parafii Wielenin,
  2. Dariusz Kotarski – dyrektor Firmy „ELWAKO” w Łęczycy,
  3. Hanna Hajduk – właściciel gospodarstwa rolnego w Stemplewie,
  4. Henryk Piszczałkowski – właściciel gospodarstwa rolnego w Kraskach,
  5. Roman Charuba – właściciel Zakładu Elektrycznego w Uniejowie,
  6. Wojciech Pluta – Plutowski – Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego Sp. z o.o. „Konimpex” w Koninie,
  7. Henryka Supeł – Prezes Firmy „HERS” w Poddębicach,
  8. Stanisław Jaszczak – Prezes Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w Świnicach Warckich

W 2000 roku ZŁOTA HONOROWA ODZNAKA PRZYJACIÓŁ HARCERSTWA otrzymuje Firma ELTRANS z Chorzowa wieloletni  sponsor zlotów i imprez harcerskich w Stemplewie.

W ostatnim czasie wiele wsparcia nasz ruch harcerski otrzymuje od Stowarzyszenia Mamy Wielkie Serca, które zawiązali pracownicy Ośrodka w Stemplewie. Stowarzyszenie wspiera działania Nieprzetartego szlaku  zarówno kadrowo jak i organizacyjnie a przede wszystkim  finansowo. Od momentu jego powstania to jest 2001 roku nasi harcerze, harcerki i zuchy wyjeżdżają na różne formy obozowe , wycieczki oraz korzystają przy realizacji różnych projektów czy to ekologicznych, sportowych, turystycznych , kulturalnych itd. Życie stało się łatwiejsze bo znalazły się środki na materiały, nagrody, wyjazdy i zakup mundurów. Liczymy że Stowarzyszenie będzie nadal dbało o naszych harcerzy. Nawiązaliśmy kontakt ze Schroniskiem Górskim Głodówka ZHP i corocznie wyjeżdżamy na obozy i zimowiska.

 

ZHP "NIEPRZETARTY SZLAK"

„Nieprzetarty Szlak" - to kryptonim określający ruch drużyn harcer­skich skupiających dzieci i młodzież specjalnej troski. Powstał w 1958 ro­ku w czasie pierwszego kursu dla nauczycieli i wychowawców zakładów leczniczych dla dzieci, zorganizowanego w Rabce przez GK ZHP, ówczes­ne Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej, oraz Ministerstwo Oświaty. Od samego początku inspiratorem ruchu, sercem i mózgiem kursów rab­czańskich, podstawowej instytucji szkolącej instruktorów, była hm Maria Łyczko. Najpierw jako Szef Sztabu a potem przez wiele, wiele lat kierow­nik Wydziału "Nieprzetartego Szlaku" GK ZHP. I kurs rabczański był po­czątkiem eksperymentu, który przekształcił się w systematyczną i planowaną pracę drużyn harcerskich w placówkach leczniczych, zakładach dla dzieci niewidomych i niedowidzących, zakładach dla dzieci głuchych i niedosłyszących, zakładach i szkołach specjalnych dla dzieci upośledzo­nych umysłowo, szpitalach dla psychicznie i nerwowo chorych, sanato­riach, prewentoriach, klinikach, sanatoriach ortopedyczno - rehabilitacyjnych, zakładach dla dzieci kalekich, zakładach wychowawczych i poprawczych oraz kuratorskich ośrodkach pracy z młodzieżą.

Główne zadanie Ruchu, to wypracowanie specyfiki pracy harcerskiej dla poszczególnych upośledzeń, adaptowanie ogólnozwiązkowego programu dla potrzeb dru­żyn pracujących w wyżej wymienionych placówkach, oraz kształcenie ka­dry instruktorskiej.  Swoją działalność Wydział opierał na ogólnopolskich kręgach pracy, skupiających drużynowych z zakładów jednego typu. Na spotkaniach krę­gów dokonywano oceny dotychczasowego działania, wymieniano doświad­czenia, opracowywano wytyczne do dalszej pracy. Znakiem rozpoznawczym instruktorów NS jest wschodzące słoneczko na białym tle i napis ZHP "Nieprzetarty szlak".
Harcerze NS są pełnoprawnymi członkami Związku, noszą te same od­znaki i mundury, zdobywają te same stopnie i sprawności, realizują ten sam program i zadania co harcerze działający w innych drużynach. Niwe­luje to u naszych dzieci i młodzieży poczucie inności i mniejszej wartości. ZHP zawsze w całej swojej historii integrował wszystkie dzieci.

Założenia i zadania wychowawcze w pracy harcerskiej są wielostronne. Drużyna harcerska jako grupa społeczna, celowo utworzona dla reali­zacji wspomnianych celów wychowawczych, może być doskonałym tere­nem oddziaływań rewalidacyjnych, których nadrzędnym celem będzie przywrócenie jednostki społeczeństwu i ułatwienie znalezienia w nim wła­ściwego dla siebie miejsca. Ze względu na swoją specyfikę drużyna har­cerska w placówkach specjalnych stanowi środowisko wychowawcze, które może wpływać na kształtowanie jednostki społecznie aktywnej, a więc takiej, która w swych działaniach pragnie i umie działać dla dobra ludzi i całego społeczeństwa. Harcerstwo daje wychowankom możliwość należenia na równi z innymi rówieśnikami do własnej organi­zacji, noszenia tych samych odznak, munduru, zdobywania takich samych stopni i sprawności, co w efekcie niweluje poczucie niższości, inności i mniejszej wartości.Przy odpowiednim nakładzie pracy drużyna harcerska może przyczynić się w znacznym stopniu do rozwijania i realizacji potrzeb ważnych w pracy wychowawczej i ważnych dla każdego dziecka.

Najważniejsze potrzeby to:

  1. przynależności grupowej; wpływa dodatnio na proces wychowawczy wtedy, gdy pod jej wpływem dziecko staje się członkiem grupy oddziału­jącej korzystnie na jego zachowanie się, pobudza do nawiązywania konta­któw społecznych z określoną grupą, co manifestuje się zarówno w uczestnictwie w działalności tej grupy, jak również w upodabnianiu się do niej pod względem ubioru; wyglądu zewnętrznego, sposobu myślenia, sy­stemu wartości, postaw i aspiracji.
    Z kolei przynależność do grupy rówieśniczej wymaga wykonywania zadań wynikających ze społecznej roli członka grupy, podporządkowania się obowiązującym w niej normom i zasadom postępowania. Sprzyja to rozwojowi zdyscyplinowania i umiejętności współdziałania z innymi.
  2. afiliacji (czyli związków uczuciowych); wspólne podejmowanie za­dań i ich realizacja sprzyja rozwijaniu życzliwości, pomocy innym, nawią­zywaniu stosunków koleżeństwa i przyjaźni, a także solidarności grupowej,
  3. bezpieczeństwa, szczególnie ważna dla dzieci i młodzieży upośledzonej, oraz fakt równości w grupie wobec Prawa Harcerskiego,
  4. znaczenia, prestiżu, zaspokajanych poprzez zdobywanie kolejnych stopni i sprawności harcerskich, odznak, plakietek, noszenie munduru, lilijki, krzyża harcerskiego - co równa się osiągnięciu przez harcerza okre­ślonego statutu społecznego, bo przecież osoby wstępujące do ZHP muszą wykazać się określonymi umiejętnościami i wiedzą - jakże ważne w dru­żynie NS,
  5. identyfikacji z bohaterem drużyny, szczepu, ludźmi, z którymi dru­żyna współpracuje i utrzymuje ścisły związek,
  6. szacunku i indywidualizacji, a więc akceptacja wychowanka takim jakim jest, udzielanie mu pomocy i porad, wskazywanie zasad postępowa­nia i zachowania w stosunku do innych kolegów i przełożonych w myśl Prawa Harcerskiego "Harcerz jest wiernym przyjacielem i niezawodnym kolegą", a także przyczynianie się do jego indywidualnego rozwoju po­przez system stopni i sprawności harcerskich oraz udział w działaniach samorządowych,
  7. samodzielności, aktywności, rozwoju zainteresowań, poprzez udział w realizacji różnego rodzaju zadań, przedsięwzięć i pracy kół zainteresowań.
    Brak zaspokojenia którejkolwiek z wymienionych potrzeb powoduje u dziecka społecznie niedostosowanego, które ma na ogół trudności w na­wiązywaniu prawidłowych kontaktów społecznych zarówno z rówieśnika­mi, jak też z dorosłymi, wystąpienie poczucia izolacji i osamotnienia, powoduje zahamowanie aktywności społecznej, przejaw wrogich postaw oraz deprecjonowanie wartości aprobowanych przez grupę, która nie chcia­ła uznać danej jednostki za swego członka.

Reasumując można stwierdzić, że w harcerstwie proces kierowanej rewalidacji wychowawczo – opiekuńczej sprowadza się do:
- oddziaływania od wewnątrz grupy,
- uruchamiania mechanizmów wpływu grupy na jednostkę i wywoły­wania określonych zjawisk grupowych i wzajemności oddziaływań,
- uruchamiania mechanizmu pełnienia ról społecznych i świadomego udziału w dokonywanej pracy,
- kanalizacji potrzeb oraz kształtowania nowych,
- wrastanie w "subkulturę" harcerstwa: tradycje, zwyczaje, symbole organizacyjne, przechodzenie przez wszystkie szczeble "kariery" harcer­skiej itp.

Atrakcyjny program harcerskiego działania ukierunkowany na zaspoka­janie potrzeb i zainteresowań dzieci i młodzieży na działanie społeczne dla środowiska, pobudza ambicje i chęć społecznego działania, a co za tym idzie, utrzymywania kontaktów i więzi ze społeczeństwem.
Przynależność do harcerstwa, organizacji cieszącej się w społeczeń­stwie dużą sympatią, sprzyja realizacja potrzeb i dążeń dzieci i młodzieży; zrzeszania się, przynależności do grupy rówieśniczej, pełnienia funkcji społecznych, manifestowania swojej obecności wśród kolegów, sukcesu i znaczenia, przestrzegania reguł życia w grupie, zaprezentowania się od strony pozytywnej. Powoduje to zwiększenie wysiłku woli w poprawnym zachowaniu się i w trwałej zmianie swego postępowania w stosunku do rówieśników, przełożonych i społeczeństwa, stwarza klimat, w którym przynależność do grupy stanowi podstawę dobrego samopoczucia i okazję do przyjęcia jej norm jako własnych.
Dobrze zorganizowana praca drużyny harcerskiej ma również duże znaczenie terapeutyczne. Wpływa bowiem korzystnie na rozładowanie na­pięcia emocjonalnego, lęku, sprzyja też rozwijaniu mechanizmów samo­kontroli.

W harcerstwie następuje daleko idąca identyfikacja jednostkowych za­mierzeń z celami grupy: zastępu, drużyny, organizacji i oczekiwaniami społecznymi.
Harcerstwo przełożyło więc na język praktyki znaną prawdę, że potrze­by emocjonalno-społeczne stanowią silne uwarunkowania ludzkiej działal­ności.

 

PLAN ZAMIERZEŃ SZCZEPU DRUŻYN „NIEPRZETARTEGO SZLAKU” ZHP przy SOSW w STEMPLEWIE >>>zobacz

ROZKAZY KOMENDANTA SZCZEPU >>>zobacz

Obietnica Zucha oraz Przyrzeczenie Harcerskie >>>zobacz

 

Troszkę z historii i kilka fajnych artykułów

 

Lilijka - to symbol wielu męskich organizacji skautowych >>>przeczytaj o tym więcej

Kiedy powstały w 1911r. we Lwowie pierwsze drużyny polskich skautów >>>przeczytaj o tym więcej

GAWĘDA OBOZOWA >>>przeczytaj o tym więcej

DOBRA ZBIÓRKA ... >>>przeczytaj o tym więcej

FORMY PRACY >>>przeczytaj o tym więcej

 

 

Zdobnictwo Obozowe

BRAMY
TABLICE
CZAPKI

 

XXI Zlot Drużyn „Nieprzetartego Szlaku” z terenu całej Polski. Zlot ZHP Stemplew 2007

nabór, rekrutacja sosw stemplew

WSPIERA NAS

 

 

logo ministerstwa edukacji narodowejlogo kuratorium oświaty w łodziherb powiatu łęczyckiegologo ośrodka rozwoju edukacjibiuletyn informacji publicznej

 
 
Go to top